​Een vegetariër ben ik nooit geweest. "Hoektanden, weet je. " "Het is de natuur".
Hoe juist ook, het zijn argumenten die verwijzen naar ons verleden, niet naar onze toekomst.

Het stenen tijdperk is niet gestopt door een gebrek aan stenen. Het vleestijdperk zal niet stoppen door een gebrek aan vlees. We zijn in volle evolutie, en er zijn logische, praktische en morele bezwaren tegen sommige onderdelen van onze vleesconsumptie.  Er zijn steeds meer en betere alternatieven. We zullen onze vleesconsumptie niet aanpassen omdat we moeten, we zullen ze aanpassen omdat we willen. Omdat het beter is. Smakelijker. Gezonder. Alles, en nu onmiddellijk? Natuurlijk niet. Evolutie, geen revolutie.

"Never waste a good crisis." 

Covid-19 helpt ons een aardig eind op weg. Corona is een zoönotisch virus. Een virus dat zeer makkelijk overspringt naar de mens omdat het zijn oorsprong vindt in soorten die ons zeer nabij zijn: andere zoogdieren. Waarom doen we dat eigenlijk nog, dieren uit het wild eten? Zoogdieren eten? We sprokkelen onze paddenstoelen toch ook al lang niet meer in de bossen? Waarom plukken we nog dieren uit de natuur om op te eten, met alle gezondheidsrisico's vandien? Het is niet meer van deze tijd en we zouden er beter mee stoppen.

Covid-19 is slechts het laatste voorbeeld in een lange rij. Herinneren we ons de dollekoeienziekte nog, die bij de mens Creutzfeldt-Jakob veroorzaakt? Schapen hadden al lang te kampen met de zenuwziekte "scrapie". Kadavers van schapen die om die reden geslacht zijn zouden verwerkt zijn in dierenvoeding ZONDER ze voldoende te verhitten. Onze grasetende vrienden kregen dit vlees voorgeschoteld. Toen mensen ziek werden van deze besmette koeien ging Europa ook op slot, en dit was niet eens zo lang geleden.
Ebola, Marbrug, hondsdolheid, brucellose, miltvuur, pest, … de lijst met ziekten en argumenten is lang en indrukwekkend.

Zullen we het dan met minder moeten doen? Ik denk het niet. Gelukkig maar, want negatieve keuzes slagen er nooit in om door te breken.


Er zullen veel langer slagers zijn dan dat er vlees wordt verkocht.

De toekomst is beloftevol. Een zijsprong naar een bedrijfsbezoek vorig jaar. Via VOKA volg ik een Plato traject. Daar leerde ik een bedrijfsleider kennen van een groot bedrijf dat specerijen en smaakmengelingen verkoopt, onder andere aan de slagers. Het is een visionair bedrijf dat vandaag nadenkt en werkt rond het product van hun klanten volgend jaar maar ook binnen 10 jaar. We hebben na de rondleiding fantastisch lekkere versbereide kip gegeten. Smaakte én kauwde als kip. Gemaakt van melkeiwitten. Kwam geen kip aan te pas.
Ze werken aan mengsels en specerijen zodat onze slagers ook morgen alle soorten burgers en vleesbereidingen zullen blijven verkopen, maar dan zonder vlees. Mét toegevoegde vezels, vitamines, smaken en lekkers (kaas, tomaten, ...) zoals je wil. Vers bereid. Uit melkeiwit (platte kaas eigenlijk) of alternatieven. Gelijkaardig in prijs aan wat we vandaag eten. Even lekker, veel gezonder. Beter voor de cholesterol. Onze stoelgang. Ons gewicht. 

Spek kan perfect zonder varkens geproduceerd worden. Salami van kalkoen. Feta vervangt voor mijn smaak perfect het vlees in de spaghettisaus. Zelfde prijs, gezonder, even smakelijk. Het deels of zelfs volledig schrappen van zoogdieren uit ons dieet lijkt zeer moeilijk, maar eens de mentale switch gemaakt blijkt het vrij makkelijk.


Is het moreel verantwoord dieren te eten die ons zo nabij zijn?

Het verlost ons ook van het morele bezwaar: van alle dieren die we eten zijn de zoogdieren het meest gelijkend op ons. Onze slachthuizen zijn zeer efficiënt en hygiënisch. Humaan vind ik ze niet. Is het aanvaardbaar om dieren die emoties beleven gelijkend aan de onze te kweken met geen ander doel dan hen te doden? Ik stel me daar steeds meer vragen bij. 

Zoogdieren zijn als groep geëvolueerd en worden onder andere gekenmerkt door zogen, zorgen voor jongen, melk geven, familiale- en groepsverbanden. We begrijpen hoe een zoogdier zich voelt. Niet denkt, voelt. Iedereen met honden of katten thuis weet wat ik bedoel. Mensen met paarden ook. En ga zo maar door. Zoogdieren zijn behoorlijk gelijk aan ons. Ooit was het bittere noodzaak om zoogdieren te eten. Dat is niet langer zo.

Er blijft bijzonder veel te eten als we zoogdieren grotendeels schrappen. Vogels, vissen, kreeften. Inktvissen en insecten: verschillend genoeg om veel veiliger te zijn als het over overdraagbare ziektes gaat. Emotioneel veel verder weg van ons, dus moreel veel logischer als voedselbron.

Geen zwart of wit, nuance. Ja, ik eet nog vlees én wil dat blijven doen. Maar ik zou graag meer betalen voor een humaan behandeld dier. Voor mij persoonlijk hoeft dat geen zoogdier te zijn, of enkel als het bijvoorbeeld gekweekt is voor een andere reden zoals melkproductie. De slacht als bijzaak, niet hoofdzaak voor het kweken. Melkkoeien worden nu al afgemest als hun beste melkperiode achter de rug is voor onze betere restaurants. Een delicatesse blijkbaar. Dan betaal ik met plezier ook een goede prijs zodat onze landbouwers uit de kosten komen en men het slachten op een humane wijze kan herdenken.

Een volgende stap richting verlichting en humanisme. Veiliger voor ons als soort.
niet omdat we moeten. Wel omdat de alternatieven beter worden. Smakelijker. Gezonder. Alles, en nu onmiddellijk? Natuurlijk niet. Evolutie, geen revolutie.

Veel groeten
Hendrik

Deze anonieme mail ontving JMDD toen we in aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen 2018 openlijk aan het brainstormen waren, en N-VA daar lucht van kreeg:

Van: Anoniem [mailto:anoniem@yucom.be]
Verzonden: vrijdag 27april 2018 10:49
Aan: Ignace Vandewalle
Onderwerp: Hendriek Wallijn
 
Ik stond vorige keer op de LDD-lijst in Oostende en zit nu bij NVA Oostende
Ik wens anoniem te blijven.
Ik hoorde op de vergadering van NVA dat Hendriek Wallijn opkomt onder LDD te Oostende.
Ik wil niet dat ldd middelkerke en jean marie schade zal lijden door die man;
Belangrijk om weten is dat Hendriek wallijn geld gepikt heeft van de kas van NVA Oostende en het bestuur daarvan bewijzen heeft. Als hij zou opkomen zullen ze zouden dat kort voor de verkiezingen lekken naar de pers.
 
Ignace, wil je dat doorgeven aan Jean Marie?  

Als enige medium had de Zeewacht de moed om nadien de zaak op te volgen én erover te communiceren NADAT ze wel degelijk het verhaal gecontroleerd hadden. Of hoe David David helpt. De 4e macht, onze pers, kan en durft wel degelijk. Dank u wel, Zeewacht!

Eind mei zal de procureur definitief beslissen of hij al dan niet vraagt om de onschendbaarheid van Björn Anseeuw op te heffen.

Vlaanderen, het land waar je met fake news mensen kapot maakt en via leugens verkiezingen wint zonder gevolg. Het land waar procureurs de andere kant lijken uit te kijken als de pleger van de misdaad tot de juiste partij behoort.

Willen jullie dit delen? Alleen kan ik dit gevecht nooit winnen. Samen met jullie wel.

Ik houd jullie op de hoogte
Optimistisch en Kritisch
​Hendrik

Het moeilijkste aan een blog is de juiste toon vinden. Het is niet echt preken van de kansel, een dagboek is het ook niet. Bij een dagboek mag je je gevoelens tegen het papier schreeuwen. Het is enkel voor jezelf bestemd. De kans dat je je verkeerd uitdrukt is onbestaande. Een blog is toch net iets meer dan dat.  De toon moet juist zijn. Wél eerlijk, oprecht en ook met gevoel. Anders is het nutteloos. Maar zonder zelfmedelijden en beklag, wat in een dagboek wel kan. Wel emotie, maar niet overdrijven. Moeilijk evenwicht!

Onsamenhangend mag vind ik: mijn gedachten zijn zo. Van de hak op de tak. Sprokkels die niet altijd een goede opbouw of einde hebben. Een beetje pedant is het ook: het is altijd een beetje "kijk/luister naar mij".  Als je je daar niet over zet: dan geen blog. 

Over andere mensen praten mag en moet, geen "zelf" zonder de "ander".
Elk zijn verhaal. U het uwe, ik het mijne, elk het zijne. ;-)

Afsluiter: iedereen heeft het altijd over de waarheid. Die bestaat niet. De waarheid is een bal waar wel allemaal rond staan en naar kijken. We zien allen een ander stuk van de bal, een ander beeld. Over exact dezelfde feiten hebben we allemaal een eigen verhaal dat behoorlijk kan verschillen. Deze blog zal u vertellen wat ik zie, mijn stuk van de bal. Mijn waarheid dus, op basis van de zaken die ik nu weet en denk te weten. Niet meer, ook niet minder.

En marche!

---

==> We kiezen allemaal de dimensie waarin we leven.

Het is een paar jaar geleden, ik bevond me in een zwembad ergens ten velde - zoals zo vaak in het weekend. Met zeven kinderen die waterpolo spelen wordt je snel een echte kenner van zwembaden en hun cafetaria's.

Na veel jaren bijzonder intens samenwerken en leven had een van mijn beste vrienden zijn woord én de vriendschap gebroken. Onze gezinnen waren onafscheidelijk, we deden heel veel samen. We zorgden voor elkaar. Wij veel meer voor hen dan omgekeerd, maar dat zijn bedenkingen die je je op dat moment niet maakt. Nadien wel.

"Hindsight is 20/20."

De gevolgen van die woordbreuk waren voor mij én mijn gezin zeer verregaand. Het was alsof ik ontwaakte in een horrorfilm: alle spelregels die ik dacht te kennen en respecteren waren veranderd.  Ik snapte er niets van, en het escaleerde heel snel. Terwijl dit persoonlijk drama zich ontvouwde zocht ik hulp, steun, iemand die zei: stop. Dit is niet correct. Dit kan niet.

Toen vertelde onze vriendin het, de waarheid.
Op een verwonderde toon, alsof ik totaal en oeverloos naïef was:
"Maar Hendrik toch, je leeft in een andere dimensie."

Samen met deze vrienden hadden we het vaak gehad over de harde wereld waarin we ons bevonden. Toch hebben we ons bewust samen met hen in die harde wereld gesmeten. Ons zeer ver geëngageerd allemaal op basis van ons vertrouwen en geloof in hen. 

"Je leeft in een andere dimensie." 

Een dimensie waar een woord een woord is. Waar mensen gelijk zijn ongeacht diploma. Waar afkomst en religie niets zegt over de waarde van een mens. Waar een diploma knap is, een mooi bewijs van een paar jaar werken. Niet meer, niet minder. Waar uiterlijk, sportief talent, verstand, ... geschenken van de natuur zijn waar je dankbaar voor bent - maar ook niet meer dan dat. Waar connecties niet primeren op vriendschappen. Waar de krekels en de mieren broederlijk samenleven en begrijpen dat elk mens anders is. Waar geboren worden met geld op zak je niet beter en ook niet slechter maakt dan een ander. Een dimensie waarin mensen kunnen fouten maken en het goedmaken. Waar je aan tafel gaat zitten en praat als er een probleem is. Waar mededogen een heel belangrijke kwaliteit is.  Een dimensie waar de gezamenlijke weg primeert op de bestemming.

Dat is onze dimensie.

Laat ons maar hier, in deze dimensie. We zijn hier gelukkig. Misschien krijgen we niet altijd waar we recht op hebben, maar dat geeft niet. Wij leven vandaag nog altijd in een wereld waar de mensen rond ons betrouwbaar, liefdevol en loyaal zijn.

​De anderen? Die leven in een andere dimensie.

Tot morgen
Hendrik